Liczący 7 m wysokości obelisk z orłem III Rzeszy, w górnej części cmentarza, oraz brama z łamanego kamienia, zostały wysadzone w powietrze przez Rosjan w 1945 r. Pięcio-metrowy środkowy element obelisku leży do dzisiaj za ogrodzeniem [pisane ok. 1995 r., przyp. tłumacza].

Po 1950 r. krzyże nagrobne zostały uszkodzone, a cmentarz zapuszczony. Od wiosny do jesieni pasły się tam krowy, kozy i owce, dla dzieciarni wiejskiej był to plac zabaw. Pod koniec lat 60. XX w. jak na rozkaz znikły wszystkie nagrobki, a dobrze widoczne wzgórki grobów zrównano z ziemią. Z ładnej architektury cmentarza znaleźć dziś można jeszcze tylko resztkę muru z kamienia naturalnego na 5, najwyższym tarasie oraz środkowy fragment obelisku. Wszystkie inne elementy: kamienne stopnie pomiędzy 5 tarasami, obramowania pól grobowych, groby i tarasy zostały usunięte.

W 1980 r. władze wydały zezwolenie na budowę placu campingowego na tarasach 1, 2 i 3. Tarasy 4 i 5 w górnej części pozostały bezimiennym cmentarzem, dziko porośniętym trawą i krzakami. Zakotwiczone w betonowym cokole druciane ogrodzenie zostało w tej części usunięte, zapewne celowo, aby cmentarz stopił się całkowicie z otaczającym terenem. Trzy bramy wejściowe cmentarza prowadzą dziś na camping. Swego czasu zasadzony żywopłot z grabów, nie pielęgnowany, urósł do wysokości 15 m. Pomiędzy tarasami i polami cmentarnymi rozpleniły się leszczyna i krzaki.
Sprawozdawca, bielszczanin [p. inż. Franciszek Jężak, przp. tłumacza], na podstawie ustnych przekazów ocenia liczbę grobów na ponad 3 tys.
Niemieccy oficerowie rozmawiali w 1940 z G. Pieschem o projekcie na 3 tys. grobów, który w 1942 r. został powiększony do ok. 4 tys. miejsc pochówku. Dokładnych danych nie zna nikt.
(…) W latach 90. XX w. strona niemiecka starała się początkowo o odbudowę cmentarza. Ostatecznie zrezygnowano z tego, natomiast w l. 1997-1998 przeprowadzono częściową ekshumację grobów i przeniesienie szczątków na niemiecki cmentarz wojskowy w Siemianowicach (patrz zdjęcie).

 

Źródło: Alois Kremsa, Kamitz, das deutsche Dorf der Sprachinsel Bielitz-Biala am Rand der Schlesischen Beskiden. Braunschweig 1995, s. 371-373.

Tłumaczenie i przygotowanie: Piotr Kenig