BFOD „Befado” Sempołowskiej Nr 51, status quo ante i post ante

Smutny obowiązek kronikarza: powiadomienie P.T. Czytelników o odejściu już na zawsze, znanego nam z wcześniejszych wpisów wartościowego Bielszczanina… Niemal równocześnie, na przełomie lat 1969/70 opuściliśmy nasze miejsca pracy w BFOD „Befado”, o ile jednak u mnie przesądził o tym wypadek przy pracy, to u Dyrektora Antoniego Sordyla gorzej – bo niskie instynkty garstki zawistników, których anonimy spotkały się ze skwapliwym, bezkrytycznym przyjęciem w Komitecie Powiatowym PZPR pod rządami I. Sekretarza Mariana „Fusiatego” Drewniaka. O swoich dalszych losach p. Antoni opowiedział mi kilka lat później w … sleepingu podczas wyjazdu służbowego do W-wy; opowiem – bo to ciekawa i zapewne nieznana współczesnym historia. Mimo, że życie w „Befado” pod rządami komitetowego „mianowańca” potoczyło się bez większych perypetii, zwłaszcza robotniczej załodze trudno było się pogodzić z tak wielką niesprawiedliwością: oto lubiany i powszechnie szanowany twórca nowoczesnego, wręcz prekursorskiego zakładu przemysłu lekkiego, zmuszony był szukać pracę poza Bielskiem i znalazł ją dopiero w Wojewódzkim Ośrodku Postępu Technicznego w Chorzowie! Harde kobietki ze szwalni i krojowni zmówiły się i zadzwoniły do Komitetu Wojewódzkiego w Katowicach, żądając rozmowy z Edwardem Gierkiem, no i co? Ano w wyznaczonym terminie pojechały do niego i po robociarsku dokładnie mu wszystko wyłuszczyły, żądając przywrócenia Dyrektora Sordyla! Najwidoczniej akurat natrafiły na dobry moment u Gierka, bo ten bez ceremonii zadzwonił do Drewniaka, zadając mu pytanie: „Wy tam Towarzyszu Marianie podobno macie w Bielsku-Białej nadmiar wykwalifikowanej kadry produkcyjno-ekonomicznej?” A gdy ten stanowczo zaprzeczył, zareplikował: „Ale jest u mnie delegacja robotnic z „Befado” i skarży się, że ich zasłużony Dyrektor Sordyl musiał poszukać pracy aż w Chorzowie!” Drewniakowi na takie dictum odebrało na chwilę mowę, po czym obiecał natychmiastowe zatrudnienie Sordyla w Bielsku. I tak się stało, ale nie byłby „Fusiaty” sobą, gdyby podczas rozmowy z Antonim Sordylem nie próbował go zgnoić, fukając na niego groźnie: „Co z wami tow. Sordyl, podobno gniewacie się na partię!” Niewielu ludzi w Bielsku zdobyło by się w tamtych czasach na tak zdeterminowaną i przytomną ripostę: „Nie tow. Drewniak, nie na partię, tylko na was osobiście się gniewam za to – że ze mną tak niesprawiedliwie postąpiliście!” Na co Drewnak już pojednawczo: „Było, minęło, potrzebujemy was tu w Bielsku na odpowiedzialne stanowiska...” Najbardziej mu zależało na wicedyrektorze ds. handlowych sztandarowego zakładu naszynowego Bielska-Białej – BFMW „Befama” i stąd ten wyjazd służbowy do ministerstwa w W-wie. Sz. Czytelnik natychmiast zauważy: „Ale mimo interwencji Gierka, „Fusiaty” nie przywrócił jednak Antoniego Sordyla do „Befado”! Taka już była ta uroda PRL-owskiej „sprawiedliwości”… Nowy Dyrektor „Befado” zadomowił się tam w międzyczasie, a animatora szkalujących anonimów zdegradował do roli szefa odźwiernych… To było ostatnie już moje spotkanie z Antonim Sordylem, straciłem Go z oczu i nie wiem, kiedy osiadł w tej Wiśle, ale któżby nie przedłożył jej uroki nad Miastem, z którym łączyło Go tyle złych wspomnień?

We wpisie KLK „Ulica Partyzantów Nr 62/62a” z 18.04.2015 widzimy Antoniego Sordyla w swoich najlepszych latach, wśród grona pedagogicznego Szkoły Podstawowej Nr 5 – której „Befado” było zakładem opiekuńczym. Zaś na skopiowanym z listopadowego numeru miesięcznika „Echo Wisły” zdjęciu z uroczystości Złotych i Diamentowych Godów w dn. 27.10.2016, zobaczyć możemy grupę Szacownych Jubilatów 50, 60 i 65-lecia pożycia małżeńskiego w Wiśle, zaś wśród najstarszych z nich … Irena i Antoni Sordylowie! Zdjęcie nie jest niestety opisane, a czas robi swoje, ale na moje wyczucie trzeci pan z prawej w pierwszym rzędzie – ten z laską, to Pan Antoni! Krzepki bardzo jak na swoje ówczesne 92 lata, uśmiechnięty, widać służyło Mu dobrze i to górskie otoczenie i powietrze przy opiece stojącej po Jego prawicy Szanownej Małżonki Ireny…

Wygląd obecny Bielskich Zakładów Obuwia Befado Sp. z o.o. w Bielsku-Białej, które na szczęście nie podzieliły losu innych bielskich zakładów przemysłu lekkiego i nie upadły. W porównaniu z poprzednimi zdjęciami – inny świat!