Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
Cienie postaci padają od zachodu, od ul. Piastowskiej. Dla mnie to szczególne zdjęcie. W tym samym czasie, moi dziadkowie, tata i inni bliscy byli 2 dzień w podróży na wschód, do Lwowa. Nigdy tam nie dotarli. Wcześniej dopadły ich niemieckie oddziały pod Tarnowem. A tę podróż zaczynali rankiem 1 września właśnie spod bielskiego dworca.
Nic w pierwszej chwili nie zapowiadało nadchodzącej tragedii okupacyjnej: Wehrmachtowcy zachowywali się poprawnie, może dla tego, że wojenka okazała się tak łatwa i wszyscy mieszkańcy Bielska którzy nie uciekli - znali język i obyczaj niemiecki? Spójrzmy zatem jeszcze raz na to pogodne niedzielne zdjęcie, zrobione wieczorem gdy na plastrze placu przed Dworcem i szynach tramwajowych układały się długie cienie, żadnego tu dramatyzmu i zniszczeń, z lewej nowe lampy z kulistymi kloszami z mlecznego szkła - takie jak na Placu Bolesława Chrobrego i na Wysokim Trotuarze, w głębi rysuje się sylwetka dachu namiotowego pawilonu fryzjerskiego Pana Żabińskiego, który zapamiętałem - zanim Niemcy go rozebrali... Represje niemieckie dotknęły najpierw nielicznych oficjeli polskich, którzy nie opuścili Miasta, później działaczy polskich zarejestrowanych przez bielskich hitlerowców w Sonderfahndungsbuch, wreszcie wszystkich Żydów których najpierw podporządkowano Ustawom Norymberskim i za niedługo wywieziono do ghett i obozów zagłady, tak że pod koniec 1940 roku Bielsko (Bielitz!) było Judenrein... Reszty dopełniła akcja Volkslistowa, której ofiarą padł także Ojciec, Józef Korzeniowski, PoleZA 86215...
Szasnąłem się - za co P.T. "Beskidian" przepraszam! Rankiem ze słodkiego snu zbudził mnie telefon od naszego cenionego Autora o wymyślnej ksywie "korzeniowski" (prywatnie mojego Brata Alfreda), który uświadomił mnie, iż Pawilon fryzjerski p. Żabińskiego nie padł ofiarą "furiosis teutonica", lecz tym razem "furiosis komunistica", bowiem jeszcze w pierwszych latach powojennych chodził tam się strzyc. Kaprysy pamięci - pewnie w tym samym czasie poczęły znikać cenne pamiątki przedwojennego i austriackiego Bielska: ładne kioski przy Dworcu PKP i z rogu ulic Słowackiego i Chopina, pawilon tramwajowy vis a vis "Centrali", wieża śrutowa Nerlicha przy ul. Batorego... "Jak w pięknej bajce wszystko szło, i komu to przeszkadza -ło, -ło, -ło?"
Murowany kiosk z namiotowym dachem na rogu ulic Słowackiego i Chopina działał jeszcze na przełomie lat 60. i 70. Na oko - wcale nie był w złym stanie. Ciekawe kto i dlaczego kazał go zburzyć. Miejsce stoi puste do dzisiaj, bodaj tylko narożnik ulic trochę złagodzono, ale to nie było miejsce o dużym natężeniu ruchu.
...ale zapodajesz ostatnio... ( (;) ) Pawilon przystanku vis a vis Centrali, w stylu orientalnym (jedni mówią - chińskim, inni - japońskim) wrył mi się w łepetynę. Siadałem tam często, czekając na jedynkę w stronę Granicy Miasta. Patrząc z dzisiejszej perspektywy - nie kumam, dlaczego nie szedłem do domu na nogach?... Ledwo kilkaset metrów... Pewnie już wtedy młodziaki były leniwe i wygodne, i woleli podjechać "jedynką", niż zasuwać na nogach... Budowniczy naszych bielskich tramwajów rozgyźli psychikę pasażerów na długo przed swoim finansowym sukcesem. Pzdr, KK.
zwracam sie o kontakt do p. korzenowskiego, a mianowicie chodzi mi o rodzine Lastowitza ,jezeli pan cos wie prosze o kontakt pod loransrl@gmail.com lub 02725408948. bede bardzo wdzieczny. dziekuje.
Niestety, nie przypominam sobie takiego nazwiska. Pozdrawiam - ak.
chodzi o rzeźnika Lastowitza?
zasadniczy blad po pelnilem mianowicie tj lorancrl@gmail.com tak o ta rodzine mi chodzilo ,ze rzeli ma pan cos na ten temat bede wdzieczny ,bo pan k. przestawil na grobek ktory ja znan odn70-lat., a nie o to mi chodzi. tylko o losy i wartosc ludzka by rozwinac temat prosze o na poniszy miel. lub do de 02722/5408948