Tym razem nie widok z okien drugiego piętra na otaczającą rzeczywistość: boisko osiedlowe i morze ogrodów po ulicę Cieszyńską, Solną i Sobieskiego, lecz fasada tego patrycjuszowskiego budynku mieszkalnego przełomu XIX i XX wieku – a więc z czasów miłościwie nam panującej Monarchii Austro-Węgierskiej. Zabudowana wtedy została niemal cała zachodnia połać ówczesnej Scholzgasse, z czym się wiąże wydarzenie rodzinne: piece budowała tam firma Józefa Dudka, ojca mojej Mamy i którejś nocy w jeszcze nieoświetlonym domu (lampami gazowymi!) i całkowicie bezludnym otoczeniu, usłyszał wewnątrz domu stukanie! Sprawdził cały dom – nigdzie żywego ducha, tajemnicze stukanie rozlega się nadal! W końcu wyjrzał przez okno i zobaczył … naprzeciwko, w chatce gdzie później Pani Rozmusowa z córką Zosią, przy otwartym okienku … szewca ćwiekującego buty w skąpym świetle lampy naftowej! Ostatnim właścicielem kamienicy była Pani Gayer, zmarła podczas przechodzenia frontu w lutym 1945 i pochowana przez Dozorczynię Kozikową na swoim własnym podwórku, gdzie spoczywa do dziś… Pierwsze zdjęcie archiwalne mocno już podupadłego domu z 2010 roku zawdzięczam Bratu Alfredowi – któremu wielkie dzięki, drugie zrobiłem w 2012 roku, już po śmierci mieszkającej w lokalu za zabitymi obecnie oknami Pani Władzi; każdy zauważy, że dom jakby „trochę” odstawał od sąsiedniej, wymuskanej „Eurokliniki”!
Komentarze
Inne zdjęcia z kategorii: Ulicówka
