Rzadko się zdarza, aby w jednym starym budynku, niewielkim – bo zaledwie piętrowym z poddaszem, mieszkało kilku ciekawych ludzi naraz! A przez co „ciekawi”? Ano, znani są w całej okolicy jako obiecujący literaci, obracający się stale w środowisku bielskiej bohemy, utalentowani i zdobywający nagrody, portretowani i fetowani… Aby tu tylko wymienić ekscentrycznego młodzieńca z obfitą, rozwianą, czupryną, wyróżnionego w latach siedemdziesiątych nagrodą literacką za opis naszego Miasta, Jacka K. – który później niestety wyemigrował do Mekki wielu bielskich twórców – Krakowa. No i eseistę Józefa F., pana o imponującej osobowości i wyglądzie – bo łysego brodacza, posiadacza pękającej od woluminów biblioteki osobistej; niestety i on przeniósł się wraz z przemiłą małżonką Krystyną, pielęgniarką, do innej, zapewne lepszej niż to nasze Górne Przedmieście dzielnicy… Obaj panowie epatują też oryginalnymi – jak na okres jaki akurat przeżywaliśmy, poglądami: np. o rzekomym tylko anachronizmie ułanów atakujących szablami czołgi podczas kampanii wrześniowej lub o nieróżnieniu się w niczym dyktatury czerwonej od brunatnej – akurat w okresie boomu społeczno-gospodarczego Gierka i jego „Europy za sto dolarów”! Na ich tle syn Bogumił najstarszej, szanowanej przez wszystkich lokatorki tego domu, dziewięćdziesięcioletniej obecnie z hakiem Pani Antoniny Bizoń, prezentuje się – mimo swoich wszechstronnych zainteresowań, zupełnie inaczej: jest najzwyczajniejszym, choć najlepszym spośród znanych mi … elektromechanikiem samochodowym! Z żalem powiem: w świecie opanowanym przez arywistów – dobry fachowiec coraz bardziej staje się ewenementem, wyjątkiem w tłumie poszukiwaczy łatwego sukcesu i pieniądza, a zatem … w sposób przez siebie niezamierzony, także wyrasta na oryginała!
Komentarze
Inne zdjęcia z kategorii: Wspomnienie PRL-u
