Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
Kościół przebudowywano w kilku etapach. W 1926 firma Juttner & Bolek przeprowadziła renowację budynku. W 1933 firma Karola Korna wydłużyła nawę główną w kierunku zachodnim, czyli w stronę rynku. A następnie jak napisał pan Alfred zburzono wieżę, by postawić ją na końcu kościoła. (źródło "BB i okolice w czasach II Rzeczpospolitej" wydanie 2008 r.)
Najwcześniejsze wspomnienie tego kościoła, jak sądzę gdzieś z połowy 1939 roku: plac budowy, nawa główna już przedłużona w kierunku zachodnim - czyli w kierunku przeciwnym do Rynku, nowa nieotynkowana nawa boczna z okrągłymi otworami okiennymi - a pośrodku niej - ta widoczna na 1. zdjęciu wieża z cebulastym chełmem... Nigdy nie pogodziłem się z powojennymi opiniami, jakoby wieża ta została dużo wcześniej rozebrana, a ja musiałem zobaczyć nową wieżę na zachodnim krańcu nawy bocznej, jej budowy nie zapamiętałem. W czasie okupacji kościół służył Niemcom jako magazyn m. innymi ławek szkolnych, po wojnie sprawnie i prędko otynkowany i wykończony przez żołnierzy LWP - bo był kościołem garnizonowym. Dzwony w jakimś 1947 roku ufundowały różne instytucje, największy z nich ... Prezydent Miasta Szczepan Jurzak! Z chwilą zaostrzenia walki z Kościołem Katolickim, zamiast wojska uczestniczyli tam tłumnie w niedzielnych mszach szkolnych o godz. 09.00 uczniowie szkół podstawowych i średnich. Za msze szkolne odpowiadał niezapomniany ks. Adolf Kocurek, administratorem był b. więzień Gestapo ks. Józef Skudrzyk, mój dobry, pierwszy katecheta...
Dla młodszych Beskidian zapodaję, iż kościół ten był przed II WŚ Kościołem garnizonowym Bielska. Tu odbywały się oficjalne uroczystości kościelne (polskie), w okresie międzywojnia, a także większość polskich, zupełnie już prywatnych uroczystości, jak chrzciny, śluby i pogrzeby. Tu miał miejsce m.in. ślub moich dziadków: Józefa Mazura, podoficera w bielskiej JW i Julii Kapery, robotnicy, mieszkającej tuż obok, przy ul. Kudlicha. Mili to byli ludzie, i oboje swobodnie gadali po niemiecku, gdy przekazywali sobie jakieś treści, nie dla wszystkich zrozumiałe... Wsłuchiwałem się uważnie (jako bachor) w ten obcy język, i z tonu, emocji oraz częstości niektórych fraz, chcąc nie chcąc, liznąłem przynajmniej podstawy języka niemieckiego. Pozdrawiam wszystkich, co mają jakiekolwiek podobne reminiscencje z dzieciństwa i młodości.
Moi dziadkowie władali w mowie i piśmie zarówno językiem polskim jak i niemieckim, a kiedy już zdecydowanie nie chciano, by dziatwa rozumiała cokolwiek, w domu babka mówiła Wymysorys jako, że miała po matce korzenie we Wilamowicach.
Moi dziadkowie jak się kłócili, to właśnie po niemiecku :) Pamiętam jako anegdotę, historię mojego ojca. W latach 70-tych do jego zakładu przyjechała delegacja z Austrii. Ktoś doniósł dyrekcji, że niemiecki zna mój tata. Kiedy dyrektor prosił ojca, by ten oprowadził gości, tata bronił się tłumacząc, że niemiecki zna tylko prywatnie, a nie służbowo. Strach przed tym co działo się zaraz po wojnie w katowniach UB, był wielki i trwał mimo upływu lat.
Rodzice umówili się (przed wojną!), że Ojciec rozmawia z nami dzieciakami po niemiecku, Mama - po polsku, choć oboje ekspedite znali oba bielskie języki. Wyszło nam to na dobre, choć oczywiście - w czasie okupacji polski był "streng verboten", a po wojnie równie surowo zakazane było posługiwanie się językiem niemieckim. Ale w latach sześćdziesiątych miałem na Studium Wieczorowo-Stacjonarnym Politechniki Śląskiej lektorat z języka niemieckiego i w swoim zakładzie (BFOD Befado!) często wykorzystywany byłem jako tłumacz tego języka, a także do przekładania tekstów technicznych i handlowych. W tym czasie język niemiecki nie był już traktowany gorzej od np. angielskiego - przynajmniej w moim środowisku!
Ja pamiętam opowieści z czasów wojny kiedy za "polnische kwatschen" otrzymywało się sowity mandat w reichmark. Cóż, tuż po wojnie, cieszyński dialekt (tak to nazwijmy, z licznymi germanizmami, ale i czechizmami) nie cieszył się w okolicach Bielska "przychylnością" władz. Moi rodzice za tą samą wymowę "za Niemca" dostawali karę za polskość, za "władzy ludowej" za walkę z niemczyzną. Sroga ironia losu, która skutkuje dziś literacką polszczyzną, ale sentymentem za regionalną odmianą języka. Dlatego lubię uczyć moje dzieci, że idą cestą na pole, a nie drogą na dwór. Dwór to ja mam u siebie na dziedzinie ;)