Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
Ponieważ z odszukaniem tego Kamienia Steckli (Stecklastein) może być trochę problemów – zapewne z bratem Alfredem nie odnaleźlibyśmy go bez szkicu i wskazówek zawsze życzliwego Dyrektora Muzeum Techniki p. Piotra Keniga, podaję wyczerpujący opis trasy: Zza schroniska na Dębowcu kierujemy się zielonym szlakiem turystycznym na Szyndzielnię, rzadko uczęszczana ścieżka prowadzi holwegiem dosyć stromo pod górę przez las mieszany, po ok. 20 min. droga łagodnieje i wchodzimy do rzadkiej urody lasu bukowego, po minięciu krótkiego podmokłego odcinka wchodzimy na rozstaj dróg: z prawej strony otwiera się widok na Aleksandrowice i Wapienicę, na wprost nieoznakowaną stromą ścieżką na szczyt Cubernioka (731 m npm), na lewo zielony szlak prowadzi nas niemal po poziomnicy, romantyczną wąską ścieżką przez gęsty las mieszany aż do przełęczy Dylówki (722 m npm). Kamień Steckli znajdziemy po przejściu tą ścieżką ok. 300 m od rozstaju dróg, w odległości ok. 50 m przed wybitnym lewym zakrętem na stromym jarze, tzw. Suchy-Klamm, jakieś 15 m niżej w gęstych dosyć zaroślach porastających strome zbocze z lewej. Ze ścieżki Kamień widoczny tylko w zimie! Powrót albo przez Dylówki czerwonym szlakiem na Dębowiec, albo tzw. Ścieżką Troistą (Drei-Wege-Weg) za niebieskim znakiem ku dolnej stacji Kolei Linowej. Ten niezbyt męczący, nieco ponadgodzinny spacer polecić można każdemu miłośnikowi gór i krajobrazu ojczystego nie tylko ze względów turystycznych, ale i poznawczych: Kamień Steckli jest ostatnim znanym mi reliktem historycznym na Ziemi Bielskiej, z zachowanym w oryginale napisem! Z tradycji ustnej zanikają niestety inne nazwy związane z tą okolicą, nawet w wersji przełożonej na język polski: stroma rozpadlina na zakręcie ścieżki: Suchy-Klamm, łąka powyżej: Wolfswiese, uroczy zakątek z źródłem Potoku Wilhelmshoferbach (Dębowiec ?) opodal Dębowca: Gimsaquelle i Gimsastein! To se ne vrati – Pane Hawranku …
Ród Stecklów, czy w pisowni spolszczonej Steków przez długi czas pełnił funkcje gajowych, leśniczych w lasach należących do rodziny Larisch’ów. O ten kamień dbał mój Św. Pamięci dziadek syn gajowego z Nałęża. Ale to miło, że ktoś spoza rodziny się zainteresował. To tylko jeszcze jedno potwierdzenie, że Steklowie na Śląsku Cieszyńskim mogą się czuć u siebie, bo są tu obecni od wielu pokoleń.
trudno rozpoznawalne dojście,w nagrodzie `dotknięcie`prawdziwej historii