Baza firm

Informacje ogólne Schronisko PTTK Szyndzielnia (niem. Kamitezr Platte) położone jest na wysokości 1001 m n.p.m. Posiada 56 miejsc noclegowych w pokojach 2,3,4,6, 8, 10- osobowych. Obok schroniska znajduje się alpinarium, założone w 1906 roku przez bielskiego muzealnika i przyrodnika Edwarda Schnacka. Schronisko posiada dyżurkę GOPR. Największą atrakcją jest niewątpliwie kolejka gondolowa, która obejmuje trasę o długości 1846 m; posiada 36 6-osoboowych wagonów Oferta schroniska - restauracja z domową kuchnią - organizacja ognisk (w tym pieczenie barana) - sala dydaktyczna - sala do tenisa stołowego - sala telewizyjna - ogród roślin skalnych - wypożyczalnia rakiet śnieżnych Historia Schronisko na Szyndzielni to pierwsze murowane schronisko w Beskidzie Śląskim. Zostało oddane do użytku w 1897 roku. Zbudowane zostało przez firmę Karola Korna dla sekcji bielskiej Towarzystwa Beskidzkiego (Beskiden Verein). ówczesna, niemiecka nazwa schroniska to Kamitzerplatte. Początkowo posiadało ono 7 pokoi noclegowych z 40 miejscami oraz rozbudowane zaplecze gastronomiczne. Stałymi mieszkańcami był gospodarz oraz restaurator. W pierwszych latach funkcjonowania frekwencja kształtowała się następująco: - 1897 - 2894 osoby - 1900 - 5381 osoby - 1905 - 6735 osób - 1909 - 6175 osoby W latach 1954-1957 obiekt został znacznie rozbudowany poprzez dodanie skrzydła południowego. Dojście - Dębowiec-Szyndzielnia (szlak czerwony; 1 godzina 45 minut) - Dębowiec-Szyndzielnia (szlak zielony; 1 godzina 45 minut) - Dębowiec-Szyndzielnia (szlak niebieski; 1 godzina 45 minut) - Cygański Las-Dębowiec-Szyndzielnia (szlak żółty; 2 godziny 30 minut) - Wapienica-Szyndzielnia (szlak niebieski; 1 godzina 30 minut) - Bielsko-Biała-Kozia Górka-Szyndzielnia (szlak żółty; 2 godziny 30 minut) - Klimczok-Szyndzielnia (szlak czerwony; 45 minut) - Olszówka Górna-Dębowiec-Szyndzielnia (szlak żółty; 2 godziny)

Informacje ogólne Schronisko położone jest na wysokości 1257 m n.p.m. Oferuje nocleg w 4 pokojach 2-osobowych, 1 pokoju 4-osobowym, 1 pokoju 6-osobowym i 2 pokojach 8-osobowych. Znakowane połączenia z okolicznymi schroniskami PTTK: do schroniska na Baraniej Górze za znakami zielonymi głównym grzbietem przez Małe Skrzyczne, Malinowską Skałę i szczyt Baraniej Góry - 4,5 godz. do Domu Turysty PTTK w Szczyrku zejście za znakami koloru zielonego lub niebieskiego - 1,5 godz. do schroniska na Klimczoku zejście do Szczyrku za znakami niebieskimi 1,5 godz. skąd dalej także za znakami niebieskimi przez Górkę i Podmagurskie 1,5-2 godz. , razem - 3,5 godz. Oferta schroniska: - sklepik z pamiątkami i sprzętem sportowym - bufet - basen - obszerny taras z ławkami i stolikami - zielone szkoły - obozy pobytowe - obozy wędrowne - kolonie - imprezy Sylwestrowe Na Polanie Szczytowej: - wyciąg talerzykowy - strzelnica sportowa (wiatrówka, pistolet śrutowy, łuki) - ścianka wspinaczkowa - boiska do siatkówki, koszykówki - krąg ogniskowy (możliwość pieczenia kiełbasy, grillowania) - na Skrzycznem przebiega słynna i najtrudniejszej w Polsce trasa zjazdowa FIS - dwuodcinkowy wyciąg krzesełkowy ze Szczyrku na Skrzyczne - malowniczo położone domy góralskie na stokach Skrzycznego - w okolicy znajduje się kilka jaskiń: Jaskinia Pajęcza (40 m długości), Jaskinia w Skrzycznem I, Jaskinia w Skrzycznem II, Jaskinia w Skrzycznem III, Jaskinia w Skrzycznem IV i Jaskinia w Skrzycznem V. Do osobliwości tych grot zaliczyć należy bogatą faunę pajęczaków, występujących szczególnie w Jaskini w Skrzycznem II. Historia Historia schroniska na Skrzycznem sięga początku lat 30-tych. Wtedy to, Rudolf Urbanke zakupił od mieszkańców Lipowej parcelę na szczytowej polanie Skrzycznego i w roku 1933 wybudował na niej prywatne schronisko. Piętrowy, drewniany budynek posiadał przed wojną 30 miejsc noclegowych. Nie pasował on jednak do otoczenia, szpecił wręcz otaczający go, przepiękny, górski krajobraz, a w szczególności, znajdujący się nie opodal szczyt Skrzycznego. W "Wierchach" z 1934 roku czytamy: "Wśród niefortunnych budowli, które powstaje w różnych punktach Beskidów Zachodnich, oszpecając przyrodę, jedno z poczesnych miejsc należy przyznać schronisku prywatnemu na Skrzycznem (1250 m) w okolicy Bielska. We wspaniałym punkcie widokowym, na eksponowanem miejscu zbudowano tu koszarowy dom, kłócący się z otoczeniem i wyrywający się z niego brzydką pudłowatą plamą." Wywołało to oburzenie wśród działaczy Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i z czasem doprowadziło do wytoczenia przez władze PTT procesu Rudolfowi Urbanke o naruszenie zasad ochrony środowiska. Prawdopodobnie w drugiej połowie lat 30-tych Urbanke przystąpił do poważnej rozbudowy swojego schroniska. Po wybuchu drugiej wojny światowej i wkroczeniu okupanta do Szczyrku, właściciel schroniska prowadził jeszcze prace wykończeniowe. W czasie wojny, szczególnie zimą, schronisko cieszyło się dużym powodzeniem, a poprowadzona ze Skrzycznego nartostrada, rozpoczynająca się nie opodal schroniska, zwiększyła jeszcze jego popularność. W 1944 roku, Urbanke, będący volksdeutschem, został powołany do armii niemieckiej i pozostawił schronisko pod opieką żony Margarety. Schronisko przetrwało wojnę, ale jego budynek został w poważnym stopniu zniszczony, a mienie rozkradzione. Tomasz Mianowski pisze w swojej książce, że na Skrzycznem pozostał tylko szkielet budynku. W 1946 roku, schronisko, które uznano za mienie opuszczone, zostało przejęte przez Oddział Bielsko-Biała Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Aby doprowadzić obiekt do stanu używalności, niezbędny był remont kapitalny oraz wyposażenie budynku w nowe sprzęty i urządzenia. Wiązało się to z dużymi kosztami, na które Oddziału nie było stać. Następnym problemem było znalezienie dla schroniska stałego dozorcy. Ponieważ poszukiwania nie przyniosły efektów, schronisko stało puste jeszcze przez cały rok 1946. Dopiero w 1947 roku, obiekt został przejęty przez Oddział Górnośląski PTT, który przeprowadził remont. W jego wyniku, w schronisku powstał bufet turystyczny, przyjemna, stylowa jadalnia oraz sala noclegowa. Po remoncie schronisko uroczyście otwarto w czerwcu 1950 roku. W późniejszym okresie, już pod opieką delegatury Zarządu Urządzeń Turystycznych Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Bielsku-Białej, przeprowadzono w schronisku dalsze modernizacje. Niestety nie przyniosły one oczekiwanego podwyższenia standardu oraz poprawy wyglądu budynku. Duże zmiany w życiu schroniska przyniosły lata 1958-59, kiedy to wybudowano wyciąg krzesełkowy ze Szczyrku na Skrzyczne. Ruch w schronisku wzrósł nieporównywalnie do lat poprzednich, a ono samo pomimo nieciekawego wyglądu zaczęło cieszyć się coraz większą popularnością, zarówno latem, jak i zimą. W latach 80-tych obiekt ten posiadał 44 miejsca noclegowe. Jesienią 1998 roku przystąpiono do remontu generalnego i modernizacji schroniska. Budynek został pokryty nowym, spadzistym dachem, dodatkowo uzyskano użytkowe poddasze. Poszerzono parter, a od strony wejścia dobudowano zadaszenie. Pomimo ciągle trwających prac remontowych i wykończeniowych, budynek już zyskał znacznie na uroku. W wyniku remontu, powiększy się baza noclegowa, a standard świadczonych usług wzrośnie. Dojście Barania Góra - Skrzyczne (szlak zielony; 3 godziny 30 minut) Szczyrk Centrum - Zapalnica - Skrzyczne (szlak zielony; 3 godziny) Szczyrk Centrum - Jaworzyna - Skrzyczne (szlak niebieski; 2 godziny 50 minut) wyciągiem krzesełkowym

Informacje ogólne Schronisko na Magurce jest położone na wysokości 909 m n.p.m. Oferuje 1 pokój 4-osobowy (z łazienką), 3 pokoje 2-osobowe (z łazienką), 3 pokoje 3-osobowe (z umywalką), 2 pokoje 4- osobowe (z umywalką), 3 pokoje 6-osobowe (z umywalką) Oferta schroniska - obozy letnie - zimowiska - białe i zielone szkoły - imprezy okolicznościowe Historia Schronisko na Magurce w Beskidzie Małym zostało wzniesione przez Bielską sekcję niemieckiej organizacji "Beskiden-Verein" zrzeszającej turystów niemieckich. Oddano je do użytku 27 września 1903, ale już w dwa lata później całkowicie spłonęło. Po całym zdarzeniu w roku 1907 w miejscu starego schroniska powstało nowe, któremu nadano nazwę "Erzherzogin Maria Theresia - Schutzhaus auf dem Josefsberg". Warto również wiedzieć, że w tamtym czasie Magurka zwana była przez Niemców "Josefsberg" od źródła św. Józefa i stojącej przy nim kapliczki świętego. W 1912 roku schronisko dzieli los swojego poprzednika i płonie. Kolejny obiekt, już murowany z kamienia powstał w roku 1913 i po przebudowach przetrwał do dzisiaj. Ze względu na charakter swojego położenia i dużego ruchu turystów, schronisko kojarzyło się bardziej z restauracją lub hotelem górskim. Jak na owe czasy było komfortowe urządzone. Budynek posiadał obszerną jadalnię, widokową werandę i pokoje sypialne. Znakomite warunki narciarskie i tor saneczkowy sprawiły, że Magurka stała się ośrodkiem sportów zimowych , o czym zresztą świadczyło pomieszczenie do przechowywania sanek i nart. Schronisko posiadało wówczas 60 miejsc noclegowych. II wojna światowa oszczędziła obiekt, nie licząc utraconej części wyposażenia. Po wojnie schronisko zostało przejęte, przez Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, które doprowadziło je do stanu używalności i oddało do użytku we wrześniu 1946 roku. Po niecałych trzydziestu latach w 1972 r. rozpoczęto remont schroniska, dzięki czemu zyskało ono nowa instalację sanitarną oraz kilkanaście 2-5 osobowych pokoi. Otwarcie nastąpiło w maju 1974 roku i w prawie niezmienionej formie budynek stoi po dzień dzisiejszy licznie odwiedzany przez turystów. Dojście - Wilkowice - Magurka Wilkowicka (szlak zielony; 2 godziny 15 minut) - Straconka (kościół) - Magurka Wilkowicka (szlak zielony; 1 godzina 15 minut) - Straconka (kościół) - Magurka Wilkowicka (szlak żółty; 2 godziny 15 minut) - Międzybrodzie Bialskie - Magurka Wilkowicka (szlak żółty; 2 godziny 30 minut) - Przełęcz Przegibek - Magurka Wilkowicka (szlak niebieski; 1 godzina) - Czernichów - Magurka Wilkowicka (szlak niebieski; 2 godziny 15 minut) - Mikuszowice Krakowskie - Magurka Wilkowicka (szlak czerwony; 2 godziny 30 minut) - Wilkowice - Magurka Wilkowicka (szlak czerwony; 1 godzina 40 minut)

Informacje ogólne Schronisko znajduje się na wysokości 792 m n.p.m.; dysponuje 30 miejscami noclegowymi w pokojach 2-4 osobowych. Oferta schroniska - sala z możliwością prowadzenia zajęć dydaktycznych - boisko do gier i zajęć sportowych - wypożyczalnią rowerów górskich - możliwość jazdy konnej - wyciągi narciarskie - nartostrada Historia W 1932 roku, w siodle pomiędzy Wielkim i Małym Soszowem, po stronie polskiej, zaledwie kilka metrów od granicy, powstało nowe, prywatne schronisko. Budynek posiadający 40 miejsc noclegowych, został wybudowany przez Pawła Poloka. Później schronisko prowadziła córka Poloka, Anna wraz z mężem Janem Gajdzicą. Na początku drugiej wojny światowej, Gajdzicę wywieziono na roboty przymusowe do Niemiec, z których powrócił w 1941 roku. Niestety w 1944 roku musiał ponownie opuścić Soszów - tym razem powołano go do niemieckiej armii. Po dezercji, powrócił do domu i ukrywał się do końca wojny. Nieobecność gospodarza w schronisku wykorzystał zabrzański Beskiden-Verein. Na Annie, prowadzącej w tym czasie schronisko, Niemcy wymusili dzierżawę obiektu. Próbowali także przejąć schronisko i pozbyć się z niego dotychczasowych właścicieli, lecz ich starania nie powiodły się. Po wojnie, schronisko zostało poważnie rozbudowane. W 1947 roku utworzono w nim stację turystyczną Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Cieszynie. Była to pierwsza stacja turystyczna tego Oddziału, dysponująca 16 miejscami noclegowymi na łóżkach. W 1979 roku schronisko kupili Maria i Paweł Murzyn. Państwo Murzynowie prowadzą schronisko z powodzeniem do dnia dzisiejszego. W ciągu ostatnich dwudziestu lat, budynek przechodził wiele remontów i modernizacji. Aktualnie, zaplecze noclegowe stanowi 30 miejsc w pokojach 2-4 osobowych. Schronisko prowadzi pełne wyżywienie. Obok znajduje się budynek gospodarczy. Dojście dworzec PKP Wisła-Uzdrowisko - Soszów (szlak niebieski; 1 godzina 15 minut) Czantoria - Soszów (szlak czerwony; 2godziny) Stożek - Soszów (szlak czerwony; 1 godzina 30 minut)

Schronisko znajduje się na wysokości 520 m n.p.m. Oferta schroniska: - kuchnia - bufet - oświetlony tor narciarski - wyciąg narciarski (długość 115 m) - wypożyczalnia sanek - tor saneczkowy "Słoneczna polana pod Dębowcem" (410 m; 3 tunele, 2 łuki pełne) - w sąsiedztwie stacja GOPR Historia Początki schroniska sięgają 1895 r. Początkowo była to gajówka książąt Sułkowskich z Bielska, potem budynek przejęła niemiecka organizacja Beskidenverein. Po zakończeniu II wojny światowej schronisko przejęło PTTK. Od 1992 r. budynek przeszedł w prywatne ręce, ale nadal funkcjonuje jako schronisko górskie.

Informacje ogólne Schronisko oferuje 35 miejsc noclegowych. Oferta schroniska - imprezy z kapela góralską - kuligi - wesela - ogniska Historia W 1934 roku Marta i Michał Legierscy wybudowali na Stecówce prywatne schronisko. Ładny, drewniany budynek usytu-owany został w widokowym miej-scu, na skraju polany pod lasem. Nieopodal schroniska przebiegał szlak prowadzący z przełęczy Kubalonka w kierunku schroniska pod Baranią Górą, a dalej na szczyt Baraniej Góry. Po wybuchu II wojny światowej obiekt działał do 1942 roku, kiedy to niemieckie władze nakazały jego zamknięcie. W czasie wojny gospodarz schroniska wspomagał partyzantów. W lipcu 1943 roku gestapo przeprowadziło rewizję budynku w poszukiwaniu dowodów świadczących o współdziałaniu z ruchem oporu, a Michał Legierski został aresztowany pod zarzutem współpracy z partyzantami. W areszcie Legierski przeszedł wiele tortur i przesłuchań, nie przyznał się jednak do zarzucanych mu czynów i trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Przed wyzwoleniem obozu został wywieziony do Niemiec, tam udało mu się doczekać końca wojny i we wrześniu 1945 roku powrócił do domu.

Informacje ogólne Schronisko położone jest na wysokości 1034 m n.p.m. Oferuje 50 miejsc noclegowych w 10 pokojach 2,3,4,5 i 6-cio osobowych z łazienkami. Obiekt znajduje się w pobliżu wyciągu narciarskiego, w okolicach można zwiedzać jaskinię na Trzech Kopcach, ruiny schroniska na Magurze. Innym walorem tego miejsca jest położenie w bliskiej odległości od czterech innych schronisk- na Dębowcu, na Koziej Górce, na Szyndzielni, na Błatniej, a także dwóch obiektów turystycznych- Rancza pod Błatnią ze stadniną koni oraz Chaty Wuja Toma z wypożyczalnią czterokołowców. Obok schroniska znajduje się stacja ratownicza GOPR, w której jest 15 miejsc noclegowych. Obecność ratownika na stoku zapewnia komfort i bezpieczeństwo. Oferta schroniska - organizacja białych i zielonych szkół - organizacja kuligów - organizacja imprez typu półmetki, studniówki, bale sylwestrowe i andrzejkowe - domowa kuchnia - sklep z pamiątkami - odkryty basen działający w okresie letnim - boisko do siatkówki - stoły pingpongowe - możliwość organizowania ognisk - ścianka wspinaczkowa - plac zabaw Historia Schronisko znajduje się na wysokości 1034 m n.p.m. Niektóre źródła podają, iż na Klimczoku już w 1841 roku znajdowała sie niewielka chatka turystyczna. Pierwsze drewniane schronisko powstało w 1872 roku, a nazywane było Klementynówka, ze względu na nazwisko ówczesnej jego właścicielki- Klementyny von Primavesi. Służyło ono głównie myśliwym, jako schronienie w trakcie polowań. W 1893 roku schronisko przejęła niemiecka organizacja turystyczna „Beskidenverein”. Obiekt został przez nią rozbudowany w latach 1894-1895, ale niestety budynek spłonął w 1895 roku w czasie jego otwarcia. Kolejne otwarcie odbudowanego schroniska miało miejsce w maju 1897 roku. Pożary dotykały obiekt jeszcze dwukrotnie w 1910 i 1913 roku. W 1914 postawiono na jego miejscu nowy, kamienny budynek, który funkcjonuje do dziś. Po zakończeniu wojny schronisko przejęło PTT, a w 1950 roku PTTK. W 2000 roku miał miejsce jeden z najważniejszych remontów, dzięki któremu schronisko posiada standard hotelowy. Dojście z górnej stacji kolejki na Szyndzielni (szlak żółty; 45 minut) Wilkowice Bystra - Przełęcz Sidło (szlak niebieski; 2 h 15 minut) Bystra Śląska – Przełęcz Kołowrót (szlak zielony; 2 h 45 minut) Mikuszowice Śląskie - Przełęcz Sidło (szlak czerwony; 3 godziny) Szyndzielnia – Przełęcz Sidło (szlak czerwony; 1 godzina)

Informacje ogólne Budynek schroniska znajduje się poniżej szczytu Wielkiego Stożka (978 m. npm.), tuż przy grzbiecie pasma Czantorii i Stożka, stanowiącego jednocześnie granicę Polsko - Czeską. Oferuje 72 miejsca noclegowe w pokojach 2, 3, 4, 5, 6 i 8 - osobowych w standardzie turystycznym, z ogólnodostępnymi sanitariatami oraz kilka pokoi wyposażonych jest w umywalki z bieżącą wodą. Oferta schroniska -105 miejsc konsumpcyjnych na bogato przeszklonej sali - letni ogródek cieniony parasolami. - bogato zaopatrzony bufet - sauna - telewizja satelitarna - stoły do tenisa stołowego - gry zręcznościowe - możliwość palenia ogniska i dyskoteki - zniżki PTTK - wyciąg krzesełkowy - organizacja zielonych szkół - palenie ognisk - wieczorki dyskotekowe Historia Na szczycie Stożka stoi schronisko turystyczne oddane do użytku w 1922 roku, jest to najstarsze polskie schronisko w Beskidzie Śląskim. Oficjalny wniosek budowy polskiego schroniska na Stożku wysunął już w 1910 r., krótko po ukonstytuowaniu się Polskiego Towarzystwa Turystycznego "Beskid" w Cieszynie, członek jego zarządu Jan Galicz. Wybrano teren pod szczytem góry i przeprowadzono wstępne rozmowy z jego właścicielami, Ewą Podżorską i Andrzejem Byrtusem. 25 listopada 1910 r. inny członek zarządu, Jan Kotas, w Wiśle podpisał z wymienionymi wyżej właścicielami umowę wstępną w sprawie sprzedaży Towarzystwu parceli o powierzchni pół morgi za cenę 120 koron austriackich. Obecny przy tym gajowy Komory Cieszyńskiej powiadomił jednak o tym fakcie nadleśnictwo, a to z kolei dyrekcję Komory. Komora stanęła tu w sposób nieformalny na straży interesów niemieckiej turystyki na tym terenie oraz niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein i pod groźbą pozbawienia pracy w podległych jej lasach zmusiła właścicieli gruntu do wycofania się z umowy. Sprawa ta nabrała rozgłosu i zakończyła się głośnym skandalem, kiedy ksiądz Józef Londzin, członek zarządu polskiego Towarzystwa Turystycznego, a jednocześnie poseł do parlamentu w Wiedniu, uczynił ją tematem swej interpelacji poselskiej. W jej wyniku wdrożone zostało dochodzenie, które jednak przedłużało się i wybuch I wojny światowej przekreślił plany budowy schroniska. Ponieważ z powodu podziału Śląska Cieszyńskiego pozbawioną sensu stała się odbudowa spalonego schroniska na Ropiczce, na posiedzeniu zarządu PTT "Beskid" w dniu 31 maja 1919 r. podjęta została uchwała o natychmiastowym przystąpieniu do zarzuconej przed wojną budowy schroniska na Stożku. Koszt budowy miał wynieść 250 tys. koron, a Towarzystwo posiadało jedynie 60 tys. koron. Podobnie jak w przypadku Ropiczki odwołano się do ofiarności społeczeństwa. Zbiórka funduszy pozwoliła dr Kotasowi na kupno parceli oraz rozpoczęcie budowy obiektu, zaprojektowanego przez Stanisława Chorubskiego. Kamień węgielny pod budowę schroniska na Stożku położono uroczyście 30 maja 1920 r. W międzyczasie PTT "Beskid" 5 lutego 1921 r. przystąpiło do PTT i występowało odtąd jako Polskie Towarzystwo Tatrzańskie Oddział "Beskid Śląski" w Cieszynie. Głównym motorem całej budowy był Jan Galicz, któremu dzielnie sekundował młody wówczas nauczyciel Wincenty Zając. W dniu 9 lipca 1922 r. odbyło się poświęcenie i otwarcie obiektu, który ostatecznie kosztował ponad 2 miliony marek. Wykańczanie i wyposażanie schroniska trwało aż do 1929 r. W czasie okupacji w schronisku gospodarowali Niemcy. Z zawieruchy II wojny światowej schronisko wyszło mocno zdewastowane. 15 maja 1945 r. Karol Kaleta i Jerzy Bogucki, późniejsi członkowie nowego zarządu cieszyńskiego PTT, zastali salę jadalną schroniska zasłaną grubą warstwą nawozu po stacjonujących tu koniach. Zaangażowany dozorca zapobiegł rozgrabieniu schroniska i w następnym roku wróciło ono do służby. W latach 1962 - 1965 schronisko zostało gruntownie wyremontowane i zmodernizowane (doprowadzono energię elektryczną, wodę, wykonano centralne ogrzewanie). Dojście Czantoria Wielka - Soszów Wielki - Stożek Wielki (szlak czerwony; 3 godziny) Przełęcz Kubalonka - Stożek Wielki (szlak czerwony; 2 godziny 50 minut) Jaworzynka - Istebna - Stożek Wielki (szlak żółty; 4 godziny) Wisła Głębce - Łabajów - Stożek Wielki (szlak zielony; 2 godziny) Wisła Głębce - Stożek Wielki (szlak niebieski; 2 godziny 50 minut) Wisła Dziechcinka - Dolina Dziechcinki - Stożek Wielki (szlak żółty; 2 godziny 50 minut)

Informacje ogólne Schronisko studenckie "Chatka na Rogaczu" położone jest na wysokości 828 m. n.p.m. na zboczach góry Rogacz, w Beskidzie Małym w paśmie Magurki Wilkowickej. Schronisko czynne jest w miesiącach latnich, w ferie oraz w weekendy od 18.00 w piątek do 18.00 w niedzielę. Posiada ok. 30 miejsc noclegowych. Oferta schroniska - świetlica - w pełni wyposażona kuchnia (gaz, naczynia, etc.) - sala z kominkiem - imprezy okolicznościowe - boisko do siatkówki - miejsce na ognisko - zadaszony grill - 50m. od schroniska znajduje się sklepik spożywczy (napoje, słodzycze, piwo) - dla grup zorganizowanych istnieje możliwość zamówienia obiadów Dojście • Wilkowice Bystra – schronisko na Rogaczu (szlak chatkowy - 45 minut) • Mikuszowiece – schronisko na Rogaczu (szlak czerwony - 45 minut)

Przez długie lata funkcjonowała tu stacja turystyczna PTTK, a obecnie działa prywatne schronisko prowadzone przez księży aż z Warszawy. Często nocują tu grupy oazowe, wycieczki parafialne itp. Co to poprawności pisowni nazwy szczytu przyjmuję się 2 teorie. Według starych map i opracowań nazwę szczytu powinno pisać się przez H, a nie jak w oficjalnej nazwie schroniska przez CH. Schronisko na Hrobaczej Łące Na podszczytowej polanie Hrobaczej Łąki, na zakupionym przez siebie gruncie, rodzeństwo Zofia, Michalina i Jan Dorzak przystąpiło do budowy domu, który miał stać się schroniskiem turystycznym. Budowę parterowego, drewnianego budynku, na kamiennej podmurówce ukończono najprawdopodobniej w połowie lat 30-tych. Stoi on do dziś poniżej grzbietu góry, na prawo od czerwonego szlaku, prowadzącego z Groniczek przez przełęcz "u Panienki" i Hrobaczą Łąkę do Porąbki. W prywatnym schronisku Dorzaków na Hrobaczej Łące niemiecka organizacja turystyczna Beskiden-Verein urządziła swoją stację turystyczną, która funkcjonowała jeszcze w czasie drugiej wojny światowej. Gdy nadeszła wojna, Jan Dorzak podpisał volkslistę. W 1942 roku został powołany do wojska niemieckiego. W styczniu 1944 roku zginął na fron-cie wschodnim pod Witebskiem. Po wyjeździe brata, schroniskiem na Hroba-czej Łące zajęły się jego siostry, Zofia i Michalina. W schronisku, panie ukrywały i wychowały żydowskie dziecko. Również radziecki spadochroniarz, który złamał nogę, znalazł tam schronienie. Ponadto, w czasie wojny w schronisku zostały ukryte obrazy Kossaka. Po zakończeniu wojny, obrazy przekazano władzom polskim. Po wojnie w schronisku działała stacja turystyczna Oddziału Bielsko-Biała Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego,a później Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W tym czasie schronisko dysponowało 15 miejscami noclegowymi. W 1973 roku dotychczasowe właścicielki sprzedały schronisko Rudolfowi Baścikowi. Nowy właściciel, będący członkiem Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "Postęp" Stara Wieś, prowadził schronisko razem ze Spółdzielnią.Podczas swojej działalności, pan Baścik rozbudował budynek i przeprowadził w nim kilka remontów i adaptacji. 21 marca 1991 roku, właściciel przekazał schronisko nieodpłatnie Fundacji S.O.S. Obrony Poczętego Życia z Warszawy. Nazwa obiektu została przemianowana na Dom Turystyczno-Rekolekcyjny "Chrobacza Łąka". Dom prowadzony jest przez księdza Ryszarda Halwę. W latach 1997-98 jedna z werand została przebudowana na kaplicę. Obecny Dom Turystyczno-Rekolekcyjny posiada 35 łóżek i stanowi miejsce wypoczynku młodzieży. Od strony Międzybrodzia prowadzi do budynku asfaltowa droga. Ruch turystyczny jest tu jednak mniejszy niż w innych częściach Beskidu Małego, jedynie latem i jesienią amatorzy grzybów i jagód odwiedzają częściej okolice Hrobaczej Łąki. Turyści, którzy zawędrują do schroniska, mogą skorzystać ze świetlicy, aby odpocząć i spożyć posiłek, mogą także skorzystać z noclegu.

Schronisko PTTK na Błatniej posiada 60 miejsc noclegowych w pokojach 2,4,6,8,10- osobowych. Znajduje się na wysokości 891 m n.p.m. Otacza go las mieszany z przewagą drzew bukowych. Od szczytu Błatniej wybiegają trzy grzbiety górskie: • strona wschodnia- Stołów, Trzy Kopce, Błatnia, Klimczok • północny-zachód- Cisowy Wielki, Czupel, Łazek, Zebrzydka • strona północna- Przykra- Jaworze Nałęże; Przykra- Wapienica Od strony południowej stoki spadają do doliny rzeki Brennicy w Brennej, jednej z najstarszych wsi Beskidu Śląskiego. Oferta schroniska - organizacja sympozjów - organizacja szkoleń - organizacja zimowisk - organizacja kuligów - organizacja ognisk Historia Schronisko powstało w 1925 roku z inicjatywy Niemieckiego Towarzystwa Turystycznego Naturfreunde - „Przyjaciele Przyrody”. W czasie drugiej wojnie światowej, obiekt został zmieniony na koszary Wehrmachtu i w wyniku działań wojennych, zostało w dużym stopniu zniszczone. Po wojnie schronisko zostało przekazane Polskiemu Towarzystwu Tatrzańskiemu, które przystąpiło do odbudowy. Jego remont nie trwał jednak długo, bo już w 1945 roku zostało zagospodarowane i oddane do użytku. Pierwszym polskim kierownikiem schroniska był Józef Konik. W latach 1954- 1962 Odział PTTK w Cieszynie rozbudował schronisko, kolejna modernizacja nastąpiła w latach 1965-1968. Obecnie możemy podziwiać bardzo dobrze prosperujące schronisko, cieszące się niesłabnącą popularnością od ponad 70 lat. Aktualnym dzierżawcą schroniska są Polskie Schroniska Turystyczne THF. Dojście • Wapienica – Błatnia (szlak niebieski; 2 godziny 45 minut) • Wapienica – Palenica – Przykra (szlak niebieski; 1 godzina 30 minut) • Jaworze Dolne - Błatnia (szlak żółty; 2 godziny 30 minut) • Jaworze Górne (szlak żółty; 1 godzina 45 minut) • Jaworze Nałęże (szlak czerwony; 2 godziny 15 minut) • Jasienica - Błatnia (szlak czerwony; 3 godziny 15 minut) • Grodziec Śląski – Błatnia (szlak czerwony; 3 godziny 45 minut) • Skoczów – Błatnia (szlak zielony, następnie niebieski a dalej czerwony; 4 godziny 15 minut) • Brenna – Błatnia (szlak zielony; 1 godzina 30 minut) • Szczyrk Biła – Chata Wuja Toma (szlak żółty; 20 minut, następnie szlak narciarski czerwony; 1 godzina 30 minut) – Stółów - Błatnia