Baza firm

Witamy w Starej Chacie. Jeżeli szukacie wypoczynku wśród miłośników gór, w koleżeńskiej schroniskowej atmosferze to dobrze trafiliście. Jeżeli do tego chcielibyście mieć wszędzie blisko to trafiliście świetnie. Bowiem Stara Chata to prywatne schronisko, otoczone zielenią, w samym centrum Wisły. Drewniany przytulny budynek, miejsce na ognisko i grilla, młoda pozytywna ekipa i spokojna muzyka w tle gwarantują zadowolenie z pobytu. Jeśli noclegi w Wiśle to tylko u nas! Jeżeli szukacie miejsca na zorganizowanie imprezy z zabawą na świeżym powietrzu, wyjazdu integracyjnego, chcielibyście odpocząć, wyjechać na narty, lub mieć bazę wypadową w góry to zapraszamy do nas. Gwarantujemy tanie noclegi w samym centrum Wisły, wśród zieleni przy spokojnej ulicy, oraz atmosferę iście wysokogórską. Latem spędzicie z nami miłe wieczory przy ognisku, lub będziecie spacerować z nami po beskidzkich szlakach turystycznych. Zimą do Waszej dyspozycji jest mnóstwo tras narciarskich do których od nas blisko. Serdecznie zapraszamy!

Informacje ogólne Schronisko mieści się na wysokości 900 m n.p.m. Oferuje 130 miejsc noclegowych w pokojach z łazienkami i bez łazienek w pokojach: 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6- osobowych. Oferta schroniska - bufet - sala konsumpcyjna - duży taras - świetlica - stoły do ping - ponga - miejsce na grilla i ognisko - organizacja zielonych szkół i kolonii - wyciąg narciarski - organizacja wieczorów regionalnych - rezerwat przyrody "Barania Góra" - źródła Wisły - szczyt Baraniej Góry z wieżą widokową - Izba Leśna - Muzeum Turystyki Górskiej Historia Pierwszy budynek schroniska został wybudowany w 1898 r. Był to drewniany domek myśliwski arcyksięcia Fryderyka Habsburga. Budynek został zdewastowany podczas I wojny światowej i dopiero pod opieką Górnośląskiego Oddziału PTT udało się go wyremontować i 15 lipca 1925 ponownie oddać do użytku. II wojnę światową budynek przetrwał szczęśliwie bez zniszczeń. A w 1946 został ponownie oddany do użytku. W latach 1973-1979 w związku z nasilającym się ruchem turystycznym PTTK postawiło nowy trzypiętrowy budynek schroniska. W 1985 stary, drewniany budynek, wyłączony już wcześniej z użytku turystów, rozebrano i przeniesiono do Wisły na ulicę Lipową, gdzie stoi do dziś, jako siedziba PTTK w Wiśle. Dojście Wisła Czarne - Przysłop (szlak czarny i czerwony; 1 godzina 30 minut)

Informacje ogólne Schronisko znajduje się na wysokości 792 m n.p.m.; dysponuje 30 miejscami noclegowymi w pokojach 2-4 osobowych. Oferta schroniska - sala z możliwością prowadzenia zajęć dydaktycznych - boisko do gier i zajęć sportowych - wypożyczalnią rowerów górskich - możliwość jazdy konnej - wyciągi narciarskie - nartostrada Historia W 1932 roku, w siodle pomiędzy Wielkim i Małym Soszowem, po stronie polskiej, zaledwie kilka metrów od granicy, powstało nowe, prywatne schronisko. Budynek posiadający 40 miejsc noclegowych, został wybudowany przez Pawła Poloka. Później schronisko prowadziła córka Poloka, Anna wraz z mężem Janem Gajdzicą. Na początku drugiej wojny światowej, Gajdzicę wywieziono na roboty przymusowe do Niemiec, z których powrócił w 1941 roku. Niestety w 1944 roku musiał ponownie opuścić Soszów - tym razem powołano go do niemieckiej armii. Po dezercji, powrócił do domu i ukrywał się do końca wojny. Nieobecność gospodarza w schronisku wykorzystał zabrzański Beskiden-Verein. Na Annie, prowadzącej w tym czasie schronisko, Niemcy wymusili dzierżawę obiektu. Próbowali także przejąć schronisko i pozbyć się z niego dotychczasowych właścicieli, lecz ich starania nie powiodły się. Po wojnie, schronisko zostało poważnie rozbudowane. W 1947 roku utworzono w nim stację turystyczną Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Cieszynie. Była to pierwsza stacja turystyczna tego Oddziału, dysponująca 16 miejscami noclegowymi na łóżkach. W 1979 roku schronisko kupili Maria i Paweł Murzyn. Państwo Murzynowie prowadzą schronisko z powodzeniem do dnia dzisiejszego. W ciągu ostatnich dwudziestu lat, budynek przechodził wiele remontów i modernizacji. Aktualnie, zaplecze noclegowe stanowi 30 miejsc w pokojach 2-4 osobowych. Schronisko prowadzi pełne wyżywienie. Obok znajduje się budynek gospodarczy. Dojście dworzec PKP Wisła-Uzdrowisko - Soszów (szlak niebieski; 1 godzina 15 minut) Czantoria - Soszów (szlak czerwony; 2godziny) Stożek - Soszów (szlak czerwony; 1 godzina 30 minut)

Informacje ogólne Budynek schroniska znajduje się poniżej szczytu Wielkiego Stożka (978 m. npm.), tuż przy grzbiecie pasma Czantorii i Stożka, stanowiącego jednocześnie granicę Polsko - Czeską. Oferuje 72 miejsca noclegowe w pokojach 2, 3, 4, 5, 6 i 8 - osobowych w standardzie turystycznym, z ogólnodostępnymi sanitariatami oraz kilka pokoi wyposażonych jest w umywalki z bieżącą wodą. Oferta schroniska -105 miejsc konsumpcyjnych na bogato przeszklonej sali - letni ogródek cieniony parasolami. - bogato zaopatrzony bufet - sauna - telewizja satelitarna - stoły do tenisa stołowego - gry zręcznościowe - możliwość palenia ogniska i dyskoteki - zniżki PTTK - wyciąg krzesełkowy - organizacja zielonych szkół - palenie ognisk - wieczorki dyskotekowe Historia Na szczycie Stożka stoi schronisko turystyczne oddane do użytku w 1922 roku, jest to najstarsze polskie schronisko w Beskidzie Śląskim. Oficjalny wniosek budowy polskiego schroniska na Stożku wysunął już w 1910 r., krótko po ukonstytuowaniu się Polskiego Towarzystwa Turystycznego "Beskid" w Cieszynie, członek jego zarządu Jan Galicz. Wybrano teren pod szczytem góry i przeprowadzono wstępne rozmowy z jego właścicielami, Ewą Podżorską i Andrzejem Byrtusem. 25 listopada 1910 r. inny członek zarządu, Jan Kotas, w Wiśle podpisał z wymienionymi wyżej właścicielami umowę wstępną w sprawie sprzedaży Towarzystwu parceli o powierzchni pół morgi za cenę 120 koron austriackich. Obecny przy tym gajowy Komory Cieszyńskiej powiadomił jednak o tym fakcie nadleśnictwo, a to z kolei dyrekcję Komory. Komora stanęła tu w sposób nieformalny na straży interesów niemieckiej turystyki na tym terenie oraz niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein i pod groźbą pozbawienia pracy w podległych jej lasach zmusiła właścicieli gruntu do wycofania się z umowy. Sprawa ta nabrała rozgłosu i zakończyła się głośnym skandalem, kiedy ksiądz Józef Londzin, członek zarządu polskiego Towarzystwa Turystycznego, a jednocześnie poseł do parlamentu w Wiedniu, uczynił ją tematem swej interpelacji poselskiej. W jej wyniku wdrożone zostało dochodzenie, które jednak przedłużało się i wybuch I wojny światowej przekreślił plany budowy schroniska. Ponieważ z powodu podziału Śląska Cieszyńskiego pozbawioną sensu stała się odbudowa spalonego schroniska na Ropiczce, na posiedzeniu zarządu PTT "Beskid" w dniu 31 maja 1919 r. podjęta została uchwała o natychmiastowym przystąpieniu do zarzuconej przed wojną budowy schroniska na Stożku. Koszt budowy miał wynieść 250 tys. koron, a Towarzystwo posiadało jedynie 60 tys. koron. Podobnie jak w przypadku Ropiczki odwołano się do ofiarności społeczeństwa. Zbiórka funduszy pozwoliła dr Kotasowi na kupno parceli oraz rozpoczęcie budowy obiektu, zaprojektowanego przez Stanisława Chorubskiego. Kamień węgielny pod budowę schroniska na Stożku położono uroczyście 30 maja 1920 r. W międzyczasie PTT "Beskid" 5 lutego 1921 r. przystąpiło do PTT i występowało odtąd jako Polskie Towarzystwo Tatrzańskie Oddział "Beskid Śląski" w Cieszynie. Głównym motorem całej budowy był Jan Galicz, któremu dzielnie sekundował młody wówczas nauczyciel Wincenty Zając. W dniu 9 lipca 1922 r. odbyło się poświęcenie i otwarcie obiektu, który ostatecznie kosztował ponad 2 miliony marek. Wykańczanie i wyposażanie schroniska trwało aż do 1929 r. W czasie okupacji w schronisku gospodarowali Niemcy. Z zawieruchy II wojny światowej schronisko wyszło mocno zdewastowane. 15 maja 1945 r. Karol Kaleta i Jerzy Bogucki, późniejsi członkowie nowego zarządu cieszyńskiego PTT, zastali salę jadalną schroniska zasłaną grubą warstwą nawozu po stacjonujących tu koniach. Zaangażowany dozorca zapobiegł rozgrabieniu schroniska i w następnym roku wróciło ono do służby. W latach 1962 - 1965 schronisko zostało gruntownie wyremontowane i zmodernizowane (doprowadzono energię elektryczną, wodę, wykonano centralne ogrzewanie). Dojście Czantoria Wielka - Soszów Wielki - Stożek Wielki (szlak czerwony; 3 godziny) Przełęcz Kubalonka - Stożek Wielki (szlak czerwony; 2 godziny 50 minut) Jaworzynka - Istebna - Stożek Wielki (szlak żółty; 4 godziny) Wisła Głębce - Łabajów - Stożek Wielki (szlak zielony; 2 godziny) Wisła Głębce - Stożek Wielki (szlak niebieski; 2 godziny 50 minut) Wisła Dziechcinka - Dolina Dziechcinki - Stożek Wielki (szlak żółty; 2 godziny 50 minut)