Schronisko PTTK Leskowiec

Informacje ogólne
Schronisko położone jest pod szczytem Gronia Jana Pawła II (dawniej Jaworzyny – 890 metrów n.p.m.). Góra Leskowiec położona jest w pobliżu. Placówka oferuje 30 miejsc noclegowych.

Oferta schroniska
• bufet
• wyciąg narciarski
• ścieżka dydaktyczna „Szlak ciszy i zadumania” z klasztoru karmelitów w Paśmie Jałowieckim Beskidu Żywieckiego i związana jest z postacią papieża Jana Pawła II 
• Jaskinia Komonieckiego
• wodospad na Dusicy
• źródełko „Zimna Woda”
• sztolnia w Targoszowie

Historia
W 1926 roku w Wadowicach powstało Koło Oddziału Babiogórskiego w Żywcu Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Pierwszą poważną i jak się okazało bardzo trafną inwestycją wadowickiego Koła była budowa schroniska. Wiosną 1932 roku wykupiono od jednego z gospodarzy ze wsi Targoszów podszczytową część hali na Jaworzynie. W 1933 roku w ciągu zaledwie trzech miesięcy wybudował schronisko cieśla z Targoszowa Jan Bargiel. Koszt budowy wyniósł 12 000 złotych, na które składały się dotacje własne Koła PTT w Wadowicach oraz Zarządu Głównego PTT. Oddział PTT w Żywcu przekazała dla obiektu część wyposażenia ze schroniska na Markowych Szczawinach. Budowę schroniska nadzorował osobiście Czesław Panczakiewicz. Uroczyste otwarcie obiektu miało miejsce 3 września 1932 roku, a inauguracja pierwszego sezonu narciarskiego niespełna dwa miesiące później – 1 listopada. 3 września 1933 roku poświęcenia schroniska dokonał ks. Edward Zacher, katecheta Karola Wojtyły i przyszłego papieża Jana Pawła II. „Pod szczytem drewniany domek na podmurowaniu, zupełnie prosty i zwyczajny, nie chorujący na stylowość. To było pierwsze w tej części Beskidu Małego schronisko” – tak wspominał swą obecność na otwarciu Władysław Krygowski, działacz PTT. Ponieważ schronisko „pękało w szwach” w 1934 roku dobudowano do niego jadalnię i powiększono kuchnię.

Pierwszym gospodarzem schroniska, od 1932 do 1938 roku był Franciszek Byrski. Po nim przyszedł Jan Targosz z żoną i prowadził go do 1945 roku. W czasie okupacji funkcjonowanie schroniska podlegało bielskiemu towarzystwu „Beskidenverein”. Wycofujące się w 1945 roku oddziały Volkssturmu, mające za zadanie spalić schronisko, zostały przez gospodarza tak uraczone bimbrem, że „zapomniały” schroniska podpalić. Nie było to jedyne schronisko w Beskidach uratowane w ten sposób. W 1946 roku krótko gospodarzem schroniska był Stefan Bargiel, a po nim od 1947 roku Jan Rzycki z żoną. W latach 1955-58 schronisko prowadził Wiesław Szafrański z żoną, a po nich przejął je Władysław Korzeń, prowadząc go do 1970 roku. Najdłużej dotąd gospodarzami byli Maria i Kazimierz Malarzowie – do 1996 roku. Od tego roku gospodarzą na Leskowcu Halina i Jan Lizakowie. Obecni gospodarze gruntownie wyremontowali i rozbudowali schronisko, przystosowując go do zwiększającego się w tym rejonie ruchu turystycznego, a obsługę turystów dostosowali do ich również rosnących wymagań.

Dojście
• Przełęcz Kocierska – Potrójna – Leskowiec (szlak czerwony)
• Krzeszów Górny – Leskowiec (szlak czerwony)
• Krzeszów Dąb – Targoszów – Leskowiec (szlak żółty)
• Czartak – Leskowiec (szlak żółty)
• Tarnawa Górna – Leskowiec (szlak niebieski)
• Wadowice – Ponikiew – Leskowiec (szlak niebieski)
• Andrychów – Wapienica – Leskowiec (szlak zielony)