Plan założenia na początku XIX wieku (obiekt numer 13). Przypuszczam, że te wszystkie obiekty na terenie dworskim to budynki gospodarcze, nie wiem natomiast, który z nich to dwór. Po przyłożeniu starej mapy do nowej wyszło mi, że pałac powinien się znajdować tam gdzie jest 13-ka. Kto wie, może fundamenty zamku Komorowskich wciąż gdzieś tam tkwią pod ziemią.
Inna ciekawa rzecz, to fakt, że zamek bialski wraz z ogrodem, osią ustawiony był do osi ogrodu i zamku bielskiego. Kiedyś, gdy jeszcze nie było zabudowy, z jednego zamku widać było zapewne drugi.
Klasztor czyli Dwór Lipnicki jest znany w literaturze również jako zamek, a to dlatego, że powstał w miejscu gdzie w 1596 starosta Piotr Komorowski postawił renesansową warownię (bądź dwór obronny). Warto wspomnieć, że na zlecenie Piotra Komorowskiego rozbudowano do dzisiejszych kształtów zamek w Suchej Beskidzkiej. Należy więc sądzić, iż bialska warownia mogła w owym czasie również prezentować wartościową i piękną architekturę, choć zapewne nie w takiej skali jak suski ,,mały Wawel``. Zamek bialski został albo zburzony albo całkowicie przebudowany w I połowie XIX. Na jego miejscu na życzenie arcyksięcia Alberta Habsburga powstał piętrowy, prosty w swojej formie, klasycystyczny pałac-dwór. Budowlę otoczono parkiem. W 1885 Habsburg podarował pałac Zgromadzeniu Córek Bożej Miłości i to było pierwsze nieszczęście obiektu. Rok później nastąpiła nieszczęśliwa rozbudowa obiektu. O ile kaplica Hildegardy prezentuje się jeszcze dobrze, to bezkształtne drugie piętro, które zastąpiło dach łamany, zupełnie zniszczyło architektoniczny wyraz budowli. Drugim nieszczęściem jakie dotknęło dwór, była budowla osiedla śródmiejskiego. Obiekt został otoczony betonową pustynią, która niejako oderwała go od śródmieścia Białej, skutkiem czego, zapewne wielu Bielszczan zupełnie nie wie nawet o jego istnieniu. Trzecie nieszczęście to współczesna rozbudowa dworu na potrzeby klasztoru. Nie przywrócono mu historycznej bryły, a w przypadku nowych kubatur (obiektów) zastosowano tzw. styl neutralny (architektura pozbawiona detalu). Chociaż mogło być gorzej (szkło i plastik), to oczywistością jest fakt, że architektura neutralna pasuje do zamków, nie zaś bogatych w detal pałaców czy dworów. Nie jest to być może wina konserwatora, ale dotryn, które niestety dopuszczają takie rozwiązania. Przebudowa drugiego piętra, wystylizowanie przybudówek, remont elewacji, rewitalizacja parku, nowa stylowa brama i ogrodzenie... Ten obiekt mógłby być jeszcze jedną bielską perełką, ale koszty jakie byłyby na to potrzebne, są na tyle wysokie, że niestety nie stanie się to jeszcze przez wiele najbliższych lat.
Z Pana wpisu, wynika że być może ów stary "zamek" został przebudowany do dzisiejszej formy. Nie byłoby interesującym, przeprowadzić badań w piwnicach dzisiejszego klasztoru? A może ktoś już się tym zajął fachowo? Być może znajdują się tam resztki starszej budowli, na których podstawia można by powiedzieć coś więcej o "zamku".
W latach ok.1912-1914 pobierały naukę w seminarium nauczycielskim moja babcia Zofia oraz jej młodsza o rok siostra Maria.W dzieciństwie pojechałam z babcia do Bielska- Białej zobaczyć klasztor. Musze to miejsce odwiedzić jeszcze raz. Słyszałam babci opowieści o pobycie w tej placówce.
Jakie są dalsze losy powyższego materiału ? Czy ktoś robi badania aby poznać genezę powstania zamku ? W zamku, obecnym klasztorze pw. św. Hildegardy znajdują sie pierwsze w Polsce relikwie świętej, od 1897 r. Majka