Wilhelm Krischke: Bielsko. Koszary kawalerii.

Dominuje tu budynek główny - nr. IV. W budynku po prawej stacjonował w okresie międzywojennym oddział konny bielskiej policji. Po lewej zaczątek ul. Kościuszki z jedynymdomem narożnym w którym mieściła się restauracja Singera "Przy Koszarach Kawalerii". Za koszarami kominy fabryczne, m. in. Strzygowskiego oraz Plutzara i Brülla. W głębi BramaWilkowicka. U dołu fragmenty prawego brzegu Białki. Dominuje tu zieleń, był to później teren naszych młodzieńczych harców. Obecnie totalnie zabetonowany.
Zdjęcie wykonano zapewne z budynku fabrycznego Stosiusa.
zb. alfred korzeniowski, Bornheim

Komentarze

2 responses to “Koszary kawalerii

  1. @ Korzeniowski: Czy teren, na którym usytuowano koszary kawalerii należał do Bielska? Jeśli tak, to ciekawe skąd się ta enklawa wzięła i w jakich granicach i w jakich latach?

  2. Granica śląsko-galicyjska Przebieg tej granicy poza Białką na obszarze Leszczyn nie jest dokładnie wyjaśniony. Piotr Kenig w swej monografii o tych koszarach pisze o tym terenie: "... od niepamiętnych czasów należał do Bielska, stanowiąc swoistą śląską enklawę po "krakowskiej" stronie rzeki". Dodam, że Białka na tym płaskim obszarze często zmieniała swój bieg i być może, miała dawniej swoje koryto na linii ul. Leszczyńskiej. Walter Kuhn przypuszcza, iż jeszcze przed 1571 r. potok Straconka nie uchodził do Białej w obecnym miejscu, lecz biegł równolegle do niej (w przybliżeniu dzisiejszą ul. Leszczyńską) aż do okolicy dzisiejszego mostu przy Zakładach Tłuszczowych. (cyt. za Piotrem Kenigiem).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *.
Jesteś niezalogowany lub niezarejestrowany. Twój komentarz będzie widoczny po zaakceptowaniu przez Administratora strony. Możesz się zalogować lub zarejestrować.