Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
Młody wtedy był jeszcze ten nasz ukochany Wujek Edek, ledwo 61 lat! Czynny sportowo do ostatniej chwili - to przecież Jego ukochane narty przyczyniły się do choroby i przedwczesnej śmierci... W pamięci pozostanie Jego jawnie okazywana satysfakcja z wygranego zakładu z młodziutkim, ale już doskonałym Jasiem Płonką: który z nich osiągnie lepszy czas zjazdu - bodaj tzw. "Kanonenschuss`u" z Klimczoka (a może do Szczyrku?) W czasie okupacji, kiedy Niemcy zabronili Polakom posiadać narty, zrobił sobie narty tak krótkie, że mieściły się w Jego przepaścistym plecaku, a będąc w górach, nie musiał się już Niemców bać - jako lepszy narciarz, zawsze potrafiłby im umknąć! Pokój Jego duszy...
Pan Edward Dudek, przemily, uczynny, zawsze usmiechniety.Odwiedzalem go czesto w pracowni "Budowa modeli.Edward Dudek" na ulicy Zyznej 3 . Godzinami rozprawialismy o nartach,szybowcach i naszych Beskidach i ich tajemnicach. O tym wszystkim Pan Edward mowili z typowym akcentem przedwojennego bielszczanina.R.I.P.
Za sprawą ciekawego wpisu Macieja Kłaptocza (pozdrawiam!) przypomniał mi się charakterystyczny dla Wujka Edka sposób narracji o dawnych, nie zawsze dobrych czasach: miał zwyczaj bezwiednego przechodzenie z języka polskiego na niemiecki (w dialekcie tyrolskim!) i wielkrotnie vice versa, a wiedzieć trzeba, że należał do najżarliwszych patriotów polskich, jakich znałem! Członek AK stojący wysoko w hierarchii służbowej, skoro to on zaprzysięgał swoją kuzynkę Ernestynę Dylik-Zelinkową do AK(siostrę Jadwigi, rozstrzelanej przez Niemców po Standgericht w hali pieców Krematorium I. Auschwitz Stammlager w dniu 25.01.1943 - po wielkiej wsypie Inspektoratu Bielskiego AK). Wuj ngdy się nie ujawnił u władz PRL, tajemnicę swojej niezwykle zakonspirowanej służby w AK, zabrał niestety ze sobą do grobu, choć obiecywał najbliższej Rodzinie, że wyjawi ją na łożu śmierci... Był bardzo refleksyjnym człowiekiem: przeżył wstząs osobowości podczas zwiedzania Obozu w Oświęcimiu, spoglądając na schody do "szatni" Krematorium II. w KL Auschwitz II. Birkenau, po których zeszło w drodze do komory gazowej dwieście tysięcy kobiet, starców, dzieci... Piszę o tym, aby i ten epizod życiowy znanego powszechnie jako pogodnego Człowieka, zatrzymany został w czasie...
"Sa rzeczy o ktorych nie mowi sie w szkloe, sa rzeczy o ktorych nie mowi w domu, i sa rzeczy o ktorych nie mowi sie nikomu"
Wujek Edek! Od małego (lata 50.XX w.) pamiętam wyprawy narciarskie z Wujkiem. Byli z ojcem kuzynami,rówieśnikami. To On wyciągnął naszą rodzinę na narty. My, dzieci szaleliśmy, ale ojcu ciężko szła nauka. Wujek był cierpliwy. Pamiętam wymagającą trasę tzw. "kołowrotu" z Szyndzielni (nie istnieje). Czy długi zjazd z Klimczoka przez Trzy Kopce do Szczyrku Salmopola. Ojciec zjeżdżał powoli,często się wywracał. Wujek Edek zawsze na niego cierpliwie czekał,paląc papierosa.Na koniec szli w Salmopolu do "koniakowa". "Koniakowem",jak kilka lat później to zrozumiałem, nazywał Wujek restaurację,gdzie na zakończenie nart, wypijali po kieliszku, a może i dwóch, koniaku... Trwały te wyprawy do połowy lat 60. XX w. Z lat 50. pamiętam do dziś zapach jego warsztatu stolarskiego, który odwiedzaliśmy z ojcem... Dzięki Wujku za narty, wiele mi w życiu pomogły!